411
در ماههای اخیر شاهد آن هستیم که رژیم اسرائیل آشکارا آتشبسی را که 11 اکتبر 2025 در غزه با آن موافقت کرد، نقض میکند، بمباران میکند وغیرنظامیان فلسطینی بیشتری به ویژه زنان و کودکان را میکشد و با بیاعتنایی کامل به آتشبس قلمرو تحت اشغال خود در غزه را گسترش میدهد. اما ما هیچ واکنشی از نهادهای بین المللی و از کاخ سفید نمیشنویم که اسرائیل را به خاطر این نقضهای مکرر محکوم کند. علاوه بر این سایر کشورها نیز، سکوت کردهاند و به طبع سازمان ملل نیز سکوت کرده است. افکار عمومی نیز به وسیله رسانهها توجههاشان به مسائل دیگر جهان جلب شده است.
اخیراً وزارت بهداشت فلسطین در غزه اعلام کرده است که از زمان برقراری آتشبس 11 اکتبر 2025 در این باریکه ۶۰۱ نفر به شهادت رسیدند.
حملات رژیم اسرائیل و مرگ فلسطینیان به روشهای مختلف ادامه دارد. از جمله: ساختمانهای فروریخته، بمبهای منفجر نشده، سیل، سرمازدگی، گرسنگی و بیماری - همه ساخته و پرداخته استراتژی نسلکشی رژیم اسرائیل هستند. فلسطینیها همچنان با نداشتن سرپناه یا غذای مناسب، بدون سیستم گرمایشی، برق یا آب آشامیدنی دست و پنجه نرم میکنند.
رژیم اسرائیل نه تنها با حملات خود، بلکه با امتناع از عمل به تعهدات خود برای اجازه به ورود کامیونهای امدادی، تأمین کامل داروهای ضروری و چادرها، مصالح برای سرپناه و خانههای سیار، همچنان آتشبس را نقض میکند.
رژیم صهیونی همچنین دسترسی سازمانهای بینالمللی را که سعی در ارائه کمک به مردم غزه دارند را محدود کرده است. قوانین جدید، ثبت نام سازمانهای مردمنهاد، را دشوار کرده است. این امر، در کنار رد مداوم درخواستهای سازمانهای مردمنهاد توسط اسرائیل، تلاشهای بینالمللی برای ارائه کمک به مردم فلسطین را خفه کرده است.
در همین حال، سازمانهای فلسطینی که سعی در کاهش رنج آنها دارند، با کاهش کمکهای مالی مواجه شدهاند. به عنوان مثال، پروژه سمیر، یک طرح مبتنی بر کمکهای مالی است که حمایت مادی از خانوادهها و دانشآموزان فقیر را فراهم میکند، پس از اعلام آتشبس تعداد زیادی از اهداکنندگان و پیروان خود را از دست داده است. دکتر عزالدین اللولو، مدیر این پروژه، تأیید کرده که کاهش جریان کمکهای مالی، توانایی آنها را در ارائه کمکهای ضروری مختل کرده است.
همچنین رژیم صهیونی مرز رفح را بسته نگه داشته است. فلسطینیان هیچ فرصتی برای سفر به خارج ندارند، مگر اینکه مبلغ گزافی را به سودجویان جنگ مرتبط با اسرائیل بپردازند و موافقت کنند که هرگز برنگردند. اسرائیل از خروج بیش از ۱۶۰۰۰ نفر که نیاز فوری به درمان پزشکی دارند، جلوگیری میکند.
با توجه به مواردی که گفته شد باید گفت غزه وارد مرحله جدیدی از نسلکشی شده است. این کشتار فجیع، به اندازه بمبارانهای گسترده، خبرساز نمیشود. اما نتیجه نهایی همان است؛ نابودی زندگی فلسطینیها در غزه. در واقع هدف واقعی آتشبس نه توقف خشونت یا مرگ، نه محافظت از مردم یا محدود کردن خونریزی و نسلکشی بلکه این بوده که جهان را از صحبت در مورد غزه، جنایاتی که در آنجا رخ میدهد و رنج روزانه مردم فلسطین باز دارد. غزه اکنون تقریباً دیگر مورد توجه رسانههای جهانی نیست.[1]
اما جنایت و قتل عام مردم غزه هنوز ادامه دارد.
همچنین طی ماههای اخیر جهان درگیر بحرانهای متعدد و بههمپیوستهای شده است که توجه رسانهها و افکار عمومی را به خود جلب کرده است.از جمله: تنشهای فزاینده آمریکا و چین، ادامه جنگ روسیه و اوکراین و درگیری مستقیم آمریکا و ونزوئلا و از سرگیری مذاکرات ایران و آمریکا.[2]
همه اینها سبب شده است که مسئله فلسطین و غزه در رسانهها مغفول بماند.
باید گفت ادامه تجاوز اسرائیل به غزه با وجود اعلام آتش بس، ناشی از عدم وجود سازو کار حقوقی و بین المللی است که تصمیماتش ضمانت اجرا داشته باشد. همچنین نشان دهنده نمادین بودن محکومیتهای بین المللی اسرائیل است. تا زمانی که افکار عمومی متوجه تجاوز اسرائیل به غزه و کشتن زنان و کودکان بودند نهادهای بینالمللی و کشورها اقدامات رژیم اسرائیل را محکوم کردند، محکومیتهایی که به اقدام عملی منجر نشد.
اکنون بیش از پیش شکاف بین شعارهای بینالمللی و واقعیت سیاسی در حال گستردهتر شدن است. رژیم اسرائیل به تحکیم کنترل خود در میدان ادامه میدهد، در حالی که متحدانش ابراز نگرانی میکنند اما از هرگونه اقدام قاطع خودداری میکنند. مگر اینکه تغییر اساسی در سیاست بینالمللی رخ دهد، این آخرین اقدامات ممکن است به گامی دیگر به سوی یک واقعیت دائمی تکدولتی تبدیل شود، واقعیتی که نه با حقوق برابر، بلکه با کنترل نابرابر تعریف میشود.[3]
نظر
ارسال نظر برای این مطلب