شهید خرازی به رفقایش گفته بود: (من اهمیت نمی دهم درباره ما چه می گویند؛ من می خواهم دل ولایت را راضی کنم.) او می دانست که آن دل آگاه و بصير، فقط به ایران، به جماران، به تهران و به مجموعای یک ملت نمی اندیشد؛ به دنیای اسلام می اندیشد و در ورای دنیای اسلام، به بشریتا. عزیزان من! این بصیرت چگونه حاصل می شود؟ بر اثر گذشتن از خود؛ همین یک کلمه آسان، اما در عمل، آن قدر مشکل که اکثر انسان ها در همین دو قدم این یک کلمه، درجا زده و مانده اند؟
نظر
ارسال نظر برای این مطلب