هنوز هم دلهای ما با شنیدن صدایت آرام میگیرد. تو فقط یک فرمانده نبودی؛ تو پناهی بودی که حالا جای خالیات با هیچچیز پر نمیشود. کاش میشد آن دستِ افتاده بر خاک را بوسید.
نظر
ارسال نظر برای این مطلب